آیا ماه می تواند مانند فیلم Moonfall به زمین بیفتد؟ – زومیت

[ad_1]

اگرچه چشم انداز شکل و اندازه ما با میلیاردها سال گردش ماه و همراه با زمین تغییر کرده است، اما همچنان حضور خود را در آسمان حفظ کرده است. اما آیا این می تواند تغییر کند؟

یک نیروی مرموز ماه را از مدار خود بیرون می‌کشد و در مسیر برخورد با زمین در Moonfall که در 4 فوریه سال جاری اکران می‌شود، هدایت می‌کند. برخوردی که تنها در چند هفته آینده رخ خواهد داد. وقتی شخصیت های فیلم با این سناریوی فاجعه مواجه می شوند سعی می کنند سیاره زمین را امتحان کنند و در حین تلاش متوجه می شوند که قمر طبیعی زمین چندان طبیعی نیست.

مفهوم ماه به عنوان یک روبنای مصنوعی که میلیاردها سال پیش توسط فرازمینی های هوشمند ایجاد شد، ریشه در داستان های علمی تخیلی دارد. اما آیا واقعا جسم طبیعی در فضا وجود دارد که بتواند ماه را از مدار خود خارج کند؟ با وجود هزاران سیارک و دنباله دار در حال حرکت در منظومه شمسی، آیا برخورد با یک سنگ بزرگ می تواند باعث سقوط ماه به زمین شود؟

ماه ما یک جسم سنگی جامد است که توسط لایه نازکی از گاز به نام اگزوسفر احاطه شده است. این قمر طبیعی همزمان با زمین در حدود 4.5 میلیارد سال پیش شکل گرفت. طبق فرضیه های رایج، ماه حاصل سنگ های کوچکی است که در اثر برخورد سیاره کوچکتری به نام تیا با زمین جوان ایجاد می شود. بر اساس فرضیه دیگری، ماه و زمین پس از برخورد دو جرم، هر کدام پنج برابر مریخ، به وجود آمده اند.

ماه در حال سقوط به زمین

در Moonfall، شاتل فضایی Endeavor سعی می‌کند تا ایستگاه فضایی بین‌المللی را در حالی که ماه به سمت زمین پرتاب می‌شود، نگه دارد.

ماه تنها 385000 کیلومتر با زمین فاصله دارد. اندازه ماه یک چهارم اندازه زمین است. در نتیجه اگر اندازه زمین به اندازه یک سکه باشد، ماه به اندازه یک نخود است. طبق تصاویر، سطح ماه پر از دهانه های برخوردی در اندازه های مختلف است که در نتیجه برخوردهای گذشته ایجاد شده اند. اما بیشتر این دهانه ها میلیاردها سال پیش، زمانی که سنگریزه های زیادی در منظومه شمسی وجود داشت، شکل گرفتند. مطابق با این پل چوداسمدیر مرکز علمی شیء نزدیک به زمین (CNEOS) در آزمایش پیشرانه جت ناسا در Caltech Pasadena، کالیفرنیا:

بیشتر سنگریزه هایی که منظومه شمسی را پر می کنند مدت ها پیش از هم پاشیده شده اند. به همین دلیل، تعداد برخوردها و تعداد اجسام احتمالی که می توانند با ماه یا زمین برخورد کنند، کاهش یافته است.

برخورد اجرام فضایی فرضی

نمایش مفهومی هنرمند از یک جسم فضایی به بزرگی زمین که با عطارد با همان سرعت یک جرم هم اندازه برخورد می کند.

CNEOS اجرام نزدیک به زمین (NEO) مانند سیارک ها و دنباله دارها را شناسایی می کند و از مدار آنها برای ارزیابی تهدیدات زمین، ماه یا سایر همسایگان استفاده می کند. امروزه CNEOS نزدیک به 28000 NEO را ردیابی می کند. این اجرام در فاصله 1.3 واحد نجومی یا 194.5 میلیون کیلومتری زمین قرار دارند. چوداس گفت: “ما برخوردهای بین هر سیاره و سیارک ها و همچنین برخورد در ماه را بررسی کردیم.” گفت.

به طور کلی، احتمال برخورد یک سیارک با ماه کمتر از زمین است، زیرا زمین به دلیل گرانش قوی‌تر، هدف سنگین‌تری است. یک سنگ فضایی مسافرتی که وارد همسایگی زمین می شود بیشتر به سمت ماه کشیده می شود تا زمین. اندازه نیز در ارزیابی خطر برخورد یک سیارک مهم است. برای اینکه به عنوان یک جرم فضایی تهدید کننده زمین در نظر گرفته شود، باید حداقل 140 متر قطر داشته باشد. همچنین، برای اینکه برخورد یک سیارک بر ماه تأثیر بگذارد، باید به اندازه خود ماه باشد. چوداس می گوید:

ماه بزرگ است، بنابراین باید جسم بزرگی باشد که با سرعت زیاد به آن برخورد می کند. هیچ سیارکی در منظومه شمسی به اندازه ماه نیست. بزرگترین سیارک شناخته شده 70 برابر سبکتر از ماه است و در 180 کیلومتری زمین در کمربند اصلی سیارکها، بین مریخ و مشتری قرار دارد.

تقویت کننده آپولو 16

در سال 2015، مدارگرد اکتشاف ماه ناسا (LRO) منطقه ای را که موشک آپولو 16 بوستر به ماه در آوریل 1972 برخورد کرد، تعیین کرد.

در نتیجه، احتمال برخورد سیارکی از منظومه شمسی با ماه و خروج از مدار ناپدید می شود، اما در مورد جسم ساخته شده توسط انسان چطور؟ یک مرحله از تقویت کننده موشک فالکون 9 اسپیس ایکس، که در سال 2015 پرتاب شد، در آستانه برخورد به ماه است و انتظار می رود در مارس 2022 به سطح زمین برسد.

مقاله مرتبط:

سوخت این موشک که حدود 4 تن وزن دارد پس از قرار گرفتن در رصدخانه Deep Space Climate Observatory (DSCOVR) تمام شد. این ماهواره برای نظارت بر آب و هوای زمین و طوفان های خورشیدی طراحی شده است و یک پروژه مشترک بین ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی است. تقویت کننده تهی فعلی تقریباً با سرعت 9288 کیلومتر در ساعت حرکت می کند و در ساعت 7:25 صبح به وقت استاندارد شرقی (EST) در 4 مارس به سطح ماه برخورد می کند. این برخورد می تواند روزنه ای به قطر 20 متر ایجاد کند. برخورد موشک مدار زمین را تهدید نمی کند. با این حال، CNEOS به نظارت دقیق مسیر موشک ادامه خواهد داد، حتی اگر معمولاً اشیاء فضایی را هدایت نمی کند. به گفته چوداس:

ما برای این شی محاسبات خاصی انجام می دهیم. فضاپیمای LRO در مدار ماه می تواند از محل سقوط موشک عکاسی کند. بنابراین تعیین محل برخورد ضروری است. هدف ما این است که پیش بینی کنیم این برخورد در ماه آینده در کجا رخ می دهد.

بنابراین دفعه بعد که در آسمان شب به ماه نگاه کردید، مطمئن باشید که راه به جایی نخواهد برد.

[ad_2]

Braylon Mccoy

محقق حرفه ای وب. پیشگام الکل متعصب تلویزیون دوست حیوانات در همه جا.

Digital currencyبهترین اکستنشن مژه اصفهانبهترین سالن زیبایی تبریزخبربهترین مشاور کنکورGuide to buying household appliancesبهترین سالن زیبایی اصفهانdigital currency channeldigital currency tutorialدانشگاه
تماس با ما