تحریک بخشی از مغز ممکن است از پرخوری جلوگیری کند

[ad_1]

ساختاری در مغز به نام مخچه می تواند به عنوان مانعی در برابر پرخوری عمل کند.

«یک اختلال ژنتیکی نادر و عجیب به نامسندرم پرادرویلافراد مبتلا به (سندرم پرادر ویلی) اشتهای سیری ناپذیری دارند و ظاهراً همیشه گرسنه هستند. گرسنگی بی پایان، که می تواند منجر به اضافه وزن شود و در نتیجه زندگی کسانی که رنج می برند را تهدید کند. اما اکنون محققانی که این موضوع را مطالعه می‌کنند دریافته‌اند که یک ساختار مشت شکل در مغز به نام مخچه کلید تنظیم گرسنگی در افراد مبتلا به این شرایط خاص است. تا به حال، ارتباط بین مخچه و گرسنگی ناشناخته بود.

این یافته جدید جدیدترین یافته از یک سری یافته ها در مورد مخچه است. مدت‌ها تصور می‌شد که این بخش از مغز مسئول کنترل و هماهنگی حرکات بدن است، اما این یافته‌ها نشان می‌دهد که مخچه نیز نقش زیادی در حوزه‌های شناختی، عاطفی و رفتاری دارد. آلبرت چن، متخصص مغز و اعصاب در موسسه Cantillon در کالیفرنیا می گوید: «با کنترل میزان مصرف غذا. مخچه ناحیه بزرگی است که ما موفق شده ایم وارد آن شویم.

مخچه و پرخوری

این تحقیق کاملاً تصادفی آغاز شد. در آزمایشی بر روی یک موش، چن و همکارانش به طور تصادفی متوجه شدند که می‌توانند با فعال کردن تعداد کمی از اعصاب در قسمتی از مخچه به نام «هسته عمیق پیشانی» یا به اختصار aDCN، از خوردن این موجود جلوگیری کنند. . کنجکاو در مورد این یافته، محققان با همکاران خود در دانشکده پزشکی هاروارد تماس گرفتند. سپس دانشمندان مدرسه آزمایشاتی را روی دو گروه 14 نفره انجام دادند. یک گروه سندرم پرادر ویلی داشتند، گروه دیگر نداشتند. هدف از این آزمایش بررسی داده های MRI از مغز آنها بود، زمانی که تصاویر شفاهی از زمانی که به مدت 4 ساعت غذا نخورده بودند و تازه غذا خورده بودند به آنها نشان داده شد.

تجزیه و تحلیل این داده ها نشان داد که بخشی از “هسته عمیق اکومبنس” که گروه آقای چن روی موش ها مطالعه کردند، در افراد مبتلا به سندرم پرادر ویلی به شدت آسیب دیده است. در افراد سالم، پس از چند ساعت نخوردن غذا، این قسمت از مغز نسبت به زمانی که فرد تازه غذا خورده و ظاهراً سیر است، واکنش بسیار بیشتری به تصویر غذا نشان می‌دهد. با این حال، تفاوت قابل توجهی در پاسخ به تصویر دهانی قبل و بعد از غذا در افراد مبتلا به این سندرم وجود ندارد.

نتایج این مطالعه نشان داد که «هسته عمیق اکومبنس» یا aDCN در کنترل گرسنگی نقش دارد. آزمایش‌های بعدی روی موش‌ها در مؤسسات علمی مختلف نشان داد که فعال کردن اعصاب در «هسته عمیق مخچه قدامی» در این حیوان میل به غذا خوردن را بسیار کاهش می‌دهد، زیرا مرکز لذت بردن از غذا را در مغز کند می‌کند. جزئیات نتایج این مطالعات اخیراً در مجله Nature منتشر شده است.

برای سال ها، دانشمندان علوم اعصاب به طور گسترده مراکز پاداش مغز (مانند هسته اکومبنس) و همچنین آن را مورد مطالعه قرار داده اند. هیپوتالاموس کار می کرد. هیپاتالاموس بخشی از مغز است که وظیفه آن تنظیم تعادل انرژی در بدن است. اما این گروه توانست یک مرکز تغذیه مهم دیگر را شناسایی کند. همانطور که الانو هینتور، عصب شناس در دانشگاه بریستول در بریتانیا گفت; هینتور در تحقیق اصلی شرکت نداشت. او گفت: “من حدود 15 سال است که در مورد اشتها تحقیق می کنم و مخچه هرگز هدف اصلی در مطالعات ما نبوده است.” من فکر می کنم این نتایج می تواند هم برای افراد مبتلا به سندرم پرادر ویلی و هم برای عموم افراد دارای اضافه وزن بسیار مهم باشد.

بسیاری از همکاران آلبرت چن اکنون در حال برنامه ریزی آزمایشی برای دستکاری جریان عصبی افراد سالم هستند بدون اینکه نیازی به قرار دادن ابزار خاصی به نام شبیه سازهای تحریک مغناطیسی جمجمه در بدن افراد باشد.

[ad_2]

Kaia Lambert

گیمر. طرفدار رسانه های اجتماعی متخصص وب Wannabe. متعصب آبجو ارتباط دهنده. کارآفرین. گیک زامبی شیطانی. طرفدار پرشور تلویزیون عاشق بیکن غیرقابل درمان.